~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη............. Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

Μια φωτογραφία μια ιστορία..... από την Ασέα Αρκαδίας

 
Maria Fragkou
ΑΣΕΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ·
 Συνάντησα έναν ξενιτεμένο συγγενή χθες, είχα να τον δω πάρα πολλά χρόνια!

Με συγκίνησε όμορφα λέγοντας μου ότι όταν ήμουν μωρό με κουβάλαγε στους ώμους του για να ξεκουράσει την κουρασμένη Μάννα μου γυρνώντας από τον κάμπο!!
Αυτή η όμορφη φώτο λέει τόσα πολλά........!

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Παιδικό πατίνι,φτιαγμένο στο χέρι,για να μην σταματάει το παιχνίδι..!

Αθήνα, Δαφνί το 1952...
Φωτογράφος Δημήτρης Χαρισιάδης.
Φωτογραφικά αρχεία Μουσείου Μπενάκη.
Παιδικό πατίνι,φτιαγμένο στο χέρι,για να μην σταματάει το παιχνίδι..!


Ένας δάσκαλος του Ζεν είδε έναν σκορπιό να πνίγεται

Αφιερωμένο στα Αδέλφια μου...Επειδή και ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ και ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ και γι αυτό οι περισσότεροι ΣΙΩΠΟΥΝ......Με την Καλημέρα μου πρός όλους...

Ένας δάσκαλος του Ζεν είδε έναν σκορπιό να πνίγεται και προσπάθησε να τον σώσει τραβώντας τον από το νερό. Μόλις τον έβγαλε, ο σκορπιός τον τσίμπησε....
Ο πόνος ήταν οξύς και ο δάσκαλος τον άφησε μονομιάς με αποτέλεσμα ο σκορπιός να ξαναπέσει στο νερό και να κινδυνεύει να πνιγεί.
Ο δάσκαλος ξαναπροσπάθησε και ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά.
Ένας νεαρός μαθητής που είδε την σκηνή πλησίασε το δάσκαλο του και του είπε: «Με συγχωρείτε, δάσκαλε, αλλά δεν έχετε αντιληφθεί ότι, κάθε φορά που προσπαθείτε να σώσετε τον σκορπιό, αυτός σας τσιμπάει;»
Ο δάσκαλος απάντησε: «Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει κι αυτό δεν θα αλλάξει. Η δική μου είναι να βοηθώ».

Στην συνέχεια ο δάσκαλος, χρησιμοποιώντας ένα φύλλο έβγαλε τον σκορπιό από το νερό και τον έσωσε. 
Στράφηκε στην συνέχεια στο μαθητή του και του είπε:

«Μην αλλάξεις την φύση σου αν κάποιος σου προξενήσει πόνο, απλά πάρε τα μέτρα σου επειδή οι άνθρωποι είναι μάλλον πάντα αχάριστοι στο καλό που τους γίνεται. Αλλά δεν είναι λόγος να σταματήσεις να το κάνεις, να νεκρώσεις την αγάπη που ζει μέσα σου. Καθένας κυνηγά την ευτυχία, άλλοι την δημιουργούν.
Να ανησυχείς περισσότερο για την συνείδησή σου παρά για την φήμη σου. Επειδή η συνείδησή σου είναι αυτό που είσαι ενώ η φήμη σου είναι ό,τι σκέφτονται οι άλλοι για σένα. Όταν η ζωή σου παρουσιάζει χίλιους λόγους για να κλαις, δείξε ότι έχεις χίλιους λόγους για να χαμογελάς!».

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ένας 35χρονος με... ημίονο φιλοδοξεί να κατακτήσει τον κόσμο (του ποδηλάτου)

ΑΛΗΘΙΝΑ & ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ

Την εποχή της κρίσης ένας 35χρονος από το Σκόπελο της Γέρας Λέσβου, ο Δημήτρης Πατούνης, επέστρεψε στο νησί του και παρά τις αβίωτες οικονομικά συνθήκες αποφάσισε να ασχοληθεί με την κατασκευή χειροποίητων ηλεκτρικών ποδηλάτων, τα οποία όπως πιστεύει αποτελούν μια από τις πλέον βιώσιμες και οικολογικές λύσεις μετακίνησης.
Ένα από αυτά τα χειροποίητα ηλεκτρικά ποδήλατα, ο «Hμίονος», φιλοδοξεί να κερδίσει την παγκόσμια αγορά σαν ένα όχημα, το οποίο μπορεί να υποκαταστήσει με έναν βιώσιμο και οικονομικό τρόπο, σχεδόν πλήρως την χρήση του σκούτερ ή και του αυτοκινήτου.
«Ο "Hμίονος" λέει στο Αθηναϊκό -Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο Δημήτρης Πατούνης είναι μια ιδανική πλατφόρμα οικοτουρισμού και ποδηλάτου περιπέτειας. Ο ποδηλάτης θα μπορούσε να μεταφέρει με άνεση δυο παιδιά (σε ειδικά καθίσματα στην πίσω σχάρα) για μια ημερήσια βόλτα κατά μήκος μιας παραλίας ή στο βουνό. «Ο "Hμίονος", συνεχίζει την ξενάγηση του στο δημιούργημα του, θα μπορούσε να είναι το ιδανικό όχημα συνοδείας οικοτουρισμού και ποδηλατικών περιηγήσεων κουβαλώντας τον πλήρη κατασκηνωτικό εξοπλισμό τεσσάρων ποδηλατών οι οποίοι έτσι θα έχουν την δυνατότητα να διασχίσουν τα βουνά της Λέσβου κατακαλόκαιρο με ελαφριά αφόρτωτα mountainbike. Θα μπορούσε επίσης να αποτελέσει ένα ιδανικό όχημα συνοδείας και αρχικής αντίδρασης για τμήματα αντιμετώπισης καταστροφών, ενώ θα ήταν ιδανικό ως όχημα δασικής περιπολίας κατά την διάρκεια των θερινών μηνών επιτρέποντας την πρόσβαση ακόμη και σε περιοχές με έντονη βλάστηση.
«Ο ΄Hμίονος΄ , λέει ο κ. Πατούνης, αποκαλύπτοντας τις μοναδικές ικανότητες του ηλεκτρικού ποδηλάτου που δημιούργησε, έχει χρησιμοποιηθεί και δοκιμαστεί κατά την διάρκειά της πρόσφατης ελαιοκομιδής ως ένα τυπικό φιλικό μουλαράκι για την μεταφορά σακιών με ελιές στους κακοτράχαλους ορεινούς ελαιώνες της Λέσβου».
Ποιος είναι
Ο Δημήτρης Πατούνης κατάγεται από το Σκόπελο Γέρας. Σπούδασε πληροφορική στα Ιωάννινα και μηχανικός σχεδιασμού αυτοκίνητων στο Coventry της Αγγλίας. Μέτα το πέρας των σπουδών εργάστηκε για πέντε χρόνια στην αυτοκινητοβιομηχανία Lotus στην Βρετανία ως μηχανικός συστημάτων για υβριδικά και ηλεκτρικά οχήματα. Στην συνέχεια εργάστηκε για άλλα τέσσερα χρόνια ως μηχανικός λογισμικού για την GL-GH, μια πολυεθνική εταιρία σχεδιασμού ανεμογεννητριών. Εκεί συμμετείχε στην ομάδα που ανάπτυξε την τότε μεγαλύτερη ανεμογεννήτρια στον κόσμο, ένα πρωτότυπο των 7 MW για την βιομηχανία Samsung.
Σήμερα προσπαθεί να προωθήσει το μοναδικό αυτό ποδήλατο που δημιούργησε στις αγορές του εξωτερικού και εφόσον υπάρξει ενδιαφέρον να ξεκινήσει σύντομα και την κατά παραγγελία κατασκευή του.
Τι είναι ο «Hμίονος»
Ο «Hμίονος» είναι ένα πρωτότυπο ηλεκτρικό ποδήλατο με δυνατότητα μεταφοράς υψηλών φορτίων και κίνησης παντός εδάφους το οποίο σχεδιάστηκε, αναπτύσσεται και κατασκευάστηκε χειροποίητα στο νησί της Λέσβου. Κατά κάποιο τρόπο ορίζει μια καινούργια κατηγορία ποδηλάτων ως «Long tail fat cargo e-bike». Είναι ένα σχέδιο το οποίο βρίσκεται στην τομή τριών ανερχόμενων τεχνολογιών στο χώρο του ποδηλάτου:
1) Των «Cargo Bike» ποδηλάτων, με την δυνατότητα μεταφοράς βαρέων φορτίων - συνεπιβάτη και κύριο μέλημα την πολυμορφικότητα και την χρηστικότητα.
2) Των «FatBike», που αναφέρεται στην τεχνολογία ελαστικών τα οποία λόγω μεγέθους και σχεδιασμού πέλματoς δίνουν την δυνατότητα μετακίνησης σε κάθε είδους έδαφος, συμπεριλαμβανόμενων σαθρών επιφανειών όπως χιόνι, άμμος, και βαθιά λάσπη.
3) Της ηλεκτρικής υποβοήθησης, η οποία πολλαπλασιάζει την ισχύ του αναβάτη επιτρέποντας την κάλυψη μεγάλων αποστάσεων και κίνηση σε έντονα επικλινείς δρόμους από οποιονδήποτε χωρίς να είναι απαραίτητη η πρότερη εξοικείωση του αναβάτη με την ποδηλασία.
Το επίμηκες μεταξόνιο παρέχει άπλετο χώρο φόρτωσης στην ενσωματωμένη στο πλαίσιο σχάρα και προσδίδει ευστάθεια κατά την κύλιση σε οποιοδήποτε έδαφος. Η ενισχυμένη κατασκευή επιτρέπει την μεταφορά φορτίων έως και 110 κιλά με μέγιστο συνολικό φορτίο συμπεριλαμβανομένου του αναβάτη τα 210 κιλά.
Ο πρωτότυπος «Ημίονος» που φτιάχτηκε για δοκιμές έχει διανύσει πάνω από 4.500 χιλιόμετρα σε κάθε έδαφος με σχεδόν καθημερινή χρήση από τον περσινό Μάιο με αντίστοιχη μείωση της χρήσης του αυτοκινήτου στα περίπου 500 Km.
Χαρακτηριστικά του «Ημίονου»
Ο «Ημίονος» έχει σχεδιαστεί εξαρχής ως ηλεκτρικό ποδήλατο γύρω από ένα αξιόπιστο σύστημα υποβοήθησης. Το σύστημα επιτρέπει την επιλογή της ισχύος υποβοήθησης σε κλίμακες των 100 W μόλις ο αναβάτης αρχίσει την ποδηλασία. H μεγίστη ισχύς φτάνει τα 1200 Watt προσδίδοντας μέγιστη υποβοηθούμενη ταχύτητα σε επίπεδο εκτός δρόμου έδαφος έως και 55 Km/h. Το ποδήλατο μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί εντός δρόμου ως κανονικό μη υποβοηθούμενο ποδήλατο, αφού η κύλιση με χαμηλές ταχύτητες της τάξεως των 15-20 Km/h σε επίπεδο έδαφος είναι απόλυτα εφικτή, με παραπλήσια επίπεδα ισχύος όσο ένα τυπικό ποδήλατο MTB.
Το σύστημα είναι πλήρως προγραμματιζόμενο με δυνατότητα κλειδώματος και περιορισμού ισχύος στα νόμιμα επιτρεπτά όρια των 250 και 500 Watt ανά κατηγορία με βάση την νομοθεσία της ευρωπαϊκής ένωσης για κίνηση εντός δρόμου.
Η μπαταρία είναι 52V 11,6 Ah, ζυγίζει 3,7 κιλά, είναι αφαιρούμενη και αδιάβροχη και προσδίδει υποβοηθούμενη αυτονομία 30 έως 60 Km ανάλογα με το φορτίο, το επίπεδο υποβοήθησης και τη μορφολογία του εδάφους.
Στην πράξη ο άπλετος αποθηκευτικός χώρος του ποδηλάτου επιτρέπει την μεταφορά περισσότερων μπαταριών, προσδίδοντας πολλαπλάσια αυτονομία (πχ. 4 πακέτα μπαταριών συνολικής χωρητικότητας περίπου 2,5 kWh και βάρους 15 κιλών μπορούν να προσδώσουν αυτονομία 240 χιλιομέτρων). Η φόρτιση ενός πακέτου μπαταρίας διαρκεί 1,5-3,5 ώρες ανάλογα με το μέγεθος του φορτιστή. Το κόστος φόρτισης και χρήσης για 60 Km αντιστοιχεί σε περίπου εννέα λεπτά του ευρώ (στην Ελλάδα), ενώ η ζωή της μπαταρίας μπορεί να ανέλθει στους 1500 κύκλους φόρτισης.
Εργονομία
Ο «Ημίονος» σύμφωνα με το δημιουργό του έχει σχεδιαστεί ως «one size fits all» ποδήλατο. Εργονομικά μπορεί να καλύψει αναβάτες από 1,5 μέχρι και 2 μέτρα ύψος. Ενώ έχει δοθεί ιδιαίτερη βάση στην απόσταση από το έδαφος, το ύψος πρόσβασης του πλαισίου είναι στα επίπεδα ενός μεσαίου γυναικείου MTB κάνοντας εύκολο τον χειρισμό ακόμη και σε έντονα επικλινή εδάφη με πλήρες φορτίο. Αντίστοιχα η θέση οδήγησης είναι «όρθια» με μεγάλο άνοιγμα τιμονιού, προσδίδοντας αμεσότητα και έλεγχο κατά την κίνηση σε σαθρό έδαφος (άμμος, λάσπη, χιόνια). Συνοπτικά έγινε προσπάθεια για σχεδιασμό ενός ποδηλάτου που να είναι προσβάσιμο από άτομα και των δυο φύλων και μεγάλου εύρους ηλικιών.
 «Παρά την αρχική εντύπωση που δίνει το μέγεθος του και το αυξημένο σε σχέση με ένα μη ηλεκτρικό ποδήλατο βάρος των 32 κιλών, το feedback από αναβάτες και των δύο φύλων που έχει ληφθεί, είναι ότι όντως ο ημίονος είναι ένα φιλικό «μουλαράκι» το οποίο μετά τα πρώτα μέτρα ποδηλασίας κρύβει επιμελώς τόσο το μέγεθος όσο και το επιπλέον βάρος του» λέει ο Δημήτρης Πατούνης.

«Τοπικό προϊόν»
Για την κατασκευή του «Ημίονου» χρησιμοποιείται χρωμομολυβδενιούχο ατσάλι υψηλής αντοχής. Το βασικό εργαλείο παραγωγής επιτρέπει την κατασκευή πέντε πλαισίων το μήνα με ακρίβεια και επαναληψιμότητα, παράμετροι που είναι απαραίτητοι για την μακροζωία και αξιοπιστία του ποδηλάτου υπό τις απαιτητικές συνθήκες χρήσης που επιβάλει ο σχεδιασμός του. Ακόμη και η κατασκευή των πρωτότυπων εξαρτημάτων για τα εργαλεία παραγωγής έγινε σε μηχανήματα υδροκοπής στο εργαστηριο ΕΥΝΙΚΑ στη Λέσβο και τα μηχανουργεία Κάρκαλη και Καραγιασώτη. Η ηλεκτροστατική βαφή υψηλής αντοχής γίνεται στο εργαστήριο ΚΑΣ-Σωτηράκη. Παράλληλα και άλλα περιφερειακά είδη όπως οι βάσεις στήριξης της σχάρας και τα panniers (σαμάρια) μεταφοράς φορτίου και σέλες συναναβάτη αναπτύσσονται σε παραδοσιακά εργαστήρια στη Λέσβο.
Οι μπαταρίες της ηλεκτρικής υποβοήθησης συναρμολογούνται επίσης χειροποίητα χρησιμοποιώντας κελιά τελευταίας τεχνολογίας λιθίου ιώντων (Li ion NMC Panasonic 18650 PF) και state of art προγραμματιζόμενο σύστημα έλεγχου με δυνατότητα διαγνωστικών και καταγραφής δεδομένων. Αυτό επέτρεψε την ανάπτυξη ενός πακέτου μπαταρίας που μπορεί να αντεπεξέλθει αξιόπιστα σε μακροχρόνια χρήση (1500 κύκλοι φόρτισης, έως και έξι χρόνια) ακόμη και υπό ακραίες θερμοκρασίες που παρατηρούνται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες στο νησί.
Το πρότζεκτ συμπεριλαμβανομένου του χρόνου σχεδιασμού και ανάπτυξης έχει διαρκέσει πάνω από 1,5 χρόνο, με πολλά ποδήλατα που χρησιμοποιήθηκαν για τη πιστοποίηση και βελτίωση της αξιοπιστίας τόσο του ηλεκτρικού μοτέρ υποβοήθησης όσο και των μπαταριών.
«Ο Ημίονος, καταλήγει Δημήτρης Πατούνης, αυτήν την στιγμή είναι σε τελικό στάδιο ανάπτυξης. Στόχος είναι η προώθηση του σε αγορές κυρίως του εξωτερικού, ως κατά παραγγελία περιορισμένης παραγωγής χειροποίητο ποδήλατο μετά την παρουσίαση του σε μεγάλη διεθνή έκθεση ποδηλάτου στο εξωτερικό τον ερχόμενο Αύγουστο».
Για τις εργασίες κατασκευής των εκθεσιακών δειγμάτων με βελτιώσεις στο σύστημα μετάδοσης μπορείτε να επισκεφθείτε :
και την ιστοσελίδα
____________

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

Γιώργος Σκαμπαρδώνης: "Φτωχοί και έφηβοι στη Θεσσαλονίκη"

   Όταν ήμουν άφραγκος   


Ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης θυμάται τη δεκαετία του ’70, όταν με την παρέα του έκαναν ευκαιριακές δουλειές και με δυο ουζάκια κομπλέ χόρταιναν και φχαρστιόντουσαν στο μαγαζί της Χήρας.

«Όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στην Μελενίκου. Η κυρα-Χάιδω ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera», θυμάται ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης. 


Η απόλαυση έχει άμεση σχέση με τον βαθμό στέρησης. Όταν όλα σου προσφέρονται, ή όλα μπορείς να τα ’χεις, τίποτε δεν περιέχει, πια, την μυθολογία του ποθούμενου, που δύσκολα αποκτιέται – σαν την απόσταση, στον έρωτα, που πολλαπλασιάζει τον πόθο: όταν βλέπεις παντού τέλεια σορτσάκια, τότε το σόρτ χάνει την αίγλη του. Στη δεκαετία του ’70 ήμασταν φτωχοί και έφηβοι – ο καλύτερος συνδυασμός. Για να βγάζουμε κάνα φράγκο, κάναμε ευκαιριακές δουλειές – μετακομίσεις, γκαρσόνια και διάφορα άλλα. 
Εννοώ, όλη η παρέα. Και όταν είχαμε λίγο μπακίρι παραπάνω, πηγαίναμε να πιούμε ουζάκι στης Χήρας, ένα μικρό μαγαζάκι στη Μελενίκου, μεταξύ καφενείου και ταβέρνας. Η κυρα- Χάιδω που το κυβερνούσε και μαγείρευε, ήταν μια έξυπνη και δραστήρια γυναίκα, αγράμματη βέβαια, που ωστόσο τα κατάφερνε μια χαρά. «Είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. Κανονικό γλέντι». 
Το ουζάκι κόστιζε μιάμιση δραχμή και περιλάμβανε ένα ποτηράκι ούζο νταμιτζάνας, από τον Τσιπίτση, που πουλούσε χύμα αλκοόλ, λίγο παραπάνω, κι ένα πιατάκι που είχε δυο σαρδέλες τηγανητές, ένα κομματάκι τυρί, δυο πιπερίτσες τουρσί, λίγη ντομάτα, ή λάχανο (ανάλογα την εποχή), ολίγη φασόλια του νταβά και μια φέτα ψωμί. 
Αν είχανε μείνει τηγανητές σαρδέλες από την προηγούμενη μέρα, η κυρα-Χάιδω δεν τις πετούσε, παρά τις έβαζε στον φούρνο και τις έκανε πλακί – νοστιμότατες. (Ήταν μια καλλιτέχνις της Ars Povera). Με δυο ουζάκια κομπλέ, με τρεις δραχμές, χορταίναμε και φχαριστιόμασταν. Σφουγγίζαμε το πιάτο επιμελώς και παραγγέλναμε και ένα ουζάκι σκέτο για συνέχεια, με λίγο ψωμί, αντί μισής δραχμής – είχαμε ήδη έρθει στο κέφι και με κάνα τραγουδάκι στο τζουκ μποξ, ρίχναμε και τις λεπιδιαστές γύρες μας. 
Κανονικό γλέντι. Το ότι δύσκολα βρίσκαμε τα χρήματα για να πάμε, η παρέα, η ανεμελιά, και το κλίμα του χώρου, με κάνει να πιστεύω, να νιώθω, πως δεν έχω απολαύσει νοστιμότερο ουζάκι. Από τότε, σιγά-σιγά μεγαλώσαμε, φτιαχτήκαμε κάπως, αρχίσαμε να βγάζουμε λεφτά, ήρθε η εποχή της ευδαιμονίας και, όποτε πηγαίναμε για ούζο, παραγγέλναμε τα καλύτερα και τα περισσότερα, πολύ πιο πολλά απ’ όσα τελικά τρώγαμε, αλλά ποτέ δεν ήμασταν ευχαριστημένοι – ήταν πια, όλα προσφερόμενα, εύκολα, σχεδόν κάθε μέρα, ή όποτε μας κάπνιζε. 
Γέμιζε το τραπέζι και ξεχείλωνε από τους μεζέδες – βάζαμε τα ψωμιά και τα μπουκάλια σε διπλανές καρέκλες για να χωρέσουνε τα φαγιά. Βαριόμασταν. Είχε χαθεί η γοητεία, η στέρηση. Το ολίγο, το σπάνιο και το ακριβό. Το δυσπρόσιτο. 
Περνώ, πότε πότε, από την Μελενίκου. Παντού πολυκατοικίες – το μαγαζάκι της Χήρας, είναι τώρα, πια, ένα κατάστημα της Vodafone. 
_______
Το τελευταίο βιβλίο (33 διηγήματα) του Γιώργου Σκαμπαρδώνη «Νοέμβριος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πηγή : Andro.gr [ http://www.andro.gr/zoi/skabardonis/ ]